Een eindillustratie ziet er soms uit alsof je hem gewoon even hebt getekend. Je bedenkt een karakter, zet hem op papier en klaar. In werkelijkheid zitten er vaak heel wat uren achter voordat je überhaupt weet of het karakter werkt.
Na mijn warrior-vrouw wilde ik voor dezelfde fantasywereld iets boosaardigs maken. Ik was op zoek naar een character waarvan je meteen denkt: daar wil ik niet te lang mee in een donker steegje staan. Uiteindelijk kwam ik uit bij een rattenmens. Een rat leek me daar eigenlijk wel geschikt voor.
Het idee was om er een soort bendeleider van te maken. Hij moest een beetje sinister en creepy overkomen. Een boze blik dus, maar ik wilde hem ook wat meer geven. Hij mist een arm en een been en op de plek van zijn missende arm zit een soort sci-fi kanon.
Er zit trouwens een verhaal achter waarom hij die arm en dat been mist, maar dat ga ik nog even niet verklappen.
Ik had vooraf wel een idee van hoe hij eruit moest zien, maar tijdens het tekenen heb ik eigenlijk continu dingen aangepast. De houding veranderde, de verhoudingen van zijn lichaam en gezicht veranderden en ik bleef kijken of het karakter steeds meer begon te lijken op wat ik in mijn hoofd had.
Daarbij gebruik ik gewoon referenties. Voor deze illustratie heb ik via Google en Pinterest gezocht naar rattenillustraties, maar ook heel veel verschillende poses bekeken. Dat helpt enorm om een karakter geloofwaardig neer te zetten. Je hoeft tenslotte niet alles uit je hoofd te kunnen tekenen.
Wat ik zelf wel leuk vind aan dit proces, is dat het idee in mijn hoofd steeds beter op papier komt. Zodra het karakter begint te werken, krijg je ook meer ruimte om hem verder te pushen. Dan kun je gaan nadenken over zijn kleding, houding en uitstraling.
En daar zit ik bij deze nog een beetje.
De verhoudingen kloppen op zich wel en ik heb inmiddels een resultaat waar ik tevreden mee ben. Maar is hij al creepy genoeg? Daar twijfel ik nog over. Misschien moet zijn kleding nog wat meer kapot zijn. Misschien moet zijn houding nog wat enger en boosaardiger. Het kan dus zomaar zijn dat ik hem nog een keer opnieuw aanpak.
Dat vind ik eigenlijk helemaal niet erg. Het character staat er inmiddels. Vanaf dat moment kun je er alle kanten mee op. Je kunt hem in verschillende poses tekenen, andere kleding geven, een verhaal om hem heen bouwen en uiteindelijk misschien zelfs een hele wereld.
Maar voordat je zover bent, moet je eerst weten wie je eigenlijk aan het tekenen bent.
Die zoektocht is bijna een queeste op zich.
En misschien is dat wel het deel van illustreren dat je uiteindelijk het minst ziet. Je ziet een eindillustratie, maar niet alle schetsen, referenties, aanpassingen en uren die eraan vooraf zijn gegaan.
Bij deze rattenbendeleider ben ik er in ieder geval nog niet helemaal.
Als ik uiteindelijk naar hem kijk en denk: die wil ik niet tegenkomen, dan is hij klaar.