Blog

Soms zit ik klaar om te tekenen en gebeurt er helemaal niets.

Ik vind schetsen misschien wel een van de leukste onderdelen van illustreren. Niet omdat een schets mooi hoeft te zijn, maar juist omdat dat helemaal niet hoeft.

Als ik terugkijk, ben ik eigenlijk al mijn hele leven met beeld bezig. Alleen noemde ik het vroeger natuurlijk geen beeld. Ik keek gewoon graag televisie.

Ik had het eerlijk gezegd niet zien aankomen. Swapybara is Speelgoed van het Jaar geworden. Toen ik de post van 999 Games voorbij zag komen, vond ik dat natuurlijk hartstikke leuk om te lezen. Je hoopt toch altijd dat een spel waar je aan hebt meegewerkt goed wordt ontvangen.

“Hey! Listen!”

Een leeg vel papier klinkt als ultieme vrijheid.

Als kind vond ik strips vooral gewoon leuk. De humor, de avonturen en de werelden die je binnenstapte. Strips waren ontspanning. Een moment waarop je even kon verdwijnen in een verhaal.

Een week na de vakantie begon het normale ritme weer langzaam terug te komen.

Soms zijn het juist de momenten waarop je even geen plannen hebt die de mooiste herinneringen opleveren.

Toen ik begon met tekenen dacht ik er niet echt over na. Het was gewoon iets wat ik deed. Schetsen, proberen, opnieuw proberen. Pas later begon ik te merken dat tekenen eigenlijk iets vreemds heeft: je kunt alles maken wat je bedenkt.

De eerste kleurplaat die ik maakte was voor mijn kinderen. Niet omdat ik bewust bezig was met het maken van kleurplaten, maar omdat ik de bestaande kleurplaten die je vaak tegenkomt eigenlijk niet zo goed vind. Ze voelen vaak een beetje willekeurig. Alsof er losse tekeningen bij elkaar zijn gezet zonder dat er echt over is nagedacht.

Inspiratie zit soms op onverwachte plekken. Een kleur in de natuur, een grappige vorm in een wolk of een moment dat je eigenlijk helemaal niet had gepland.