Als ik kijk naar waar mijn inspiratie vandaan komt, is dat niet één ding. Het is een mix van alles waar ik mee ben opgegroeid.
Als kind begon dat met Disney. Ik zette films op pauze op VHS (ja, dat zegt genoeg) om characters na te tekenen. Ik zie mezelf nog zitten met The Lion King stilgezet, terwijl ik Simba probeerde na te maken. Gewoon kijken, lijn voor lijn, en opnieuw beginnen als het niet klopte. Later kwam Dragon Ball Z. Totaal andere energie. Groter, extremer, alles nét wat meer. Maar wat me vooral bijbleef was de ontwikkeling van de personages. Dat idee dat je altijd een volgende stap hebt.
Op latere leeftijd ben ik de manga’s van Dragon Ball Z weer gaan lezen. Dan kijk je er toch anders naar. Meer oog voor hoe iets is opgebouwd. Hoe simpel sommige dingen eigenlijk zijn, maar toch werken. Die combinatie is eigenlijk nooit weggegaan.
Daarna ontdekte ik films zoals Het Regent Gehaktballen en Mitchells vs. the Machines. Die voelen vrij. Alsof niets moet en alles mag, zolang het maar werkt. Dat vond ik interessant. Het hoeft niet perfect te zijn om goed te zijn.
En dan strips. Heel veel strips. Asterix, Guust Flater. Daar heb ik misschien nog wel het meeste van geleerd. Hoe houding en gezichtsuitdrukking samenkomen in iets simpels.
Wat ik vaak hoor is dat mensen hun stijl willen vinden. Maar zo werkt het volgens mij niet. Je stijl ontstaat vanzelf. Door wat je maakt, maar ook door wat je meemaakt. Alles wat je ziet, leest en ervaart neem je mee. Dat stapelt zich op. En dat blijft doorgaan.
Wat je nu maakt, is anders dan over een tijdje. Niet omdat je iets kwijt bent, maar omdat er dingen bij komen. Dus ik probeer het ook niet te zoeken. Ik probeer vooral te blijven maken. De rest volgt wel.
Een illustratie van gisteravond:
