Hoe mijn liefde voor tekenen begon
Ik teken eigenlijk al zolang ik me kan herinneren. Als kind was ik er altijd mee bezig, maar rond mijn negende begon ik pas echt door te krijgen dat ik er blijkbaar aanleg voor had.
Dat begon eigenlijk heel simpel: met het natekenen van Donald Duck.
Op school mochten we zelf kiezen wat we deden als ons werk af was. In het begin zat ik vooral Donald Duckjes te lezen, totdat ik dacht: laat ik die eens natekenen. Toen ontdekte ik dat tekenen me verrassend makkelijk afging.
Vanaf dat moment was ik verkocht.
Van strips naar eigen werelden
Ik was sowieso gek op alles wat met tekenen te maken had. Ik tekende strips na zoals Donald Duck, Asterix, Guust Flater en Suske en Wiske.
Maar daar bleef het niet bij.
In die tijd speelde ik ook veel Nintendo, vooral Mario, en was ik groot fan van Turtles en Power Rangers. Uiteindelijk begon ik daar mijn eigen versies van te maken. Eigen personages, eigen scènes, mijn eigen wereld op papier.
Er zat toen nog geen plan achter. Ik dacht niet na over beter worden of ooit illustrator worden. Ik deed het gewoon omdat ik het leuk vond.
Achteraf gezien was dat dus het echte begin.
Mijn eerste betaalde opdracht
Het werd pas serieuzer toen mensen mij dingen begonnen te vragen. Of ik een karikatuur kon maken bijvoorbeeld. Kleine verzoekjes, maar wel het moment waarop tekenen ineens iets werd wat je ook voor anderen doet.
Mijn eerste echte betaalde opdracht kreeg ik toen ik achttien was. Ik mocht een cd-hoes illustreren voor boerenkapel De Jolige Geiten.
Ik weet nog dat ik dacht: dit is echt tof… maar ook best spannend.
Uiteindelijk stond er gewoon iets waar ik trots op was. Mijn tarief? Twee kratjes pils. En eerlijk gezegd vond ik dat toen een prima deal.
Creativiteit naast de zorg
Na die periode mocht ik ook meerdere jaren de introductieshirts ontwerpen voor mijn opleiding MBRT. Dat was ontzettend leuk om te doen en eigenlijk een mooie combinatie van creativiteit en studie.
Die opleiding heb ik uiteindelijk gewoon afgerond en daarna heb ik nog tien jaar gewerkt in het UMC Utrecht als MBB’er. De laatste jaren hield ik me daar ook bezig met beeldbewerking. Op de een of andere manier ben ik dus altijd visueel bezig gebleven.
Als ik nu terugkijk naar het werk dat ik toen maakte, zie ik hoeveel ik gegroeid ben. Maar dat is tegelijk ook het mooie aan tekenen: je bent eigenlijk nooit uitgeleerd.
Waarom ik blijf tekenen
Ik blijf tekenen omdat ik het simpelweg geweldig vind om te doen.
Maar ook omdat ik met mijn illustraties een beetje humor wil brengen in een wereld waar het niet altijd lachen geblazen is.
Inspiratie haal ik eigenlijk overal vandaan. Cartoons en films natuurlijk, maar ook uit gesprekken of gewoon tijdens een wandeling. Juist de momenten waarop je er niet bewust mee bezig bent, leveren vaak de beste ideeën op.
Een opdracht die me echt is bijgebleven, is de illustratie voor het spel Swapybara van 999 Games. Dat zijn van die momenten waarop alles samenkomt en je denkt: ja… dit is echt ontzettend tof om te doen.
En hoe nu verder?
Als ik erop terugkijk, is het eigenlijk allemaal vrij simpel begonnen. Gewoon een kind dat tekende wat hij leuk vond.
En eerlijk gezegd is dat nog steeds precies wat ik doe.
Alleen liggen er tegenwoordig deadlines naast de schetsboeken.
En als ik vooruitkijk, dan zijn er nog genoeg dingen waar ik naartoe wil werken. Een van mijn grootste dromen is nog steeds om ooit een eigen reeks kinderboeken te maken.
Dus wie weet. Misschien is dit nog maar het begin.