Een week na de vakantie begon het normale ritme weer langzaam terug te komen.
Grappig genoeg merk ik dat niet meteen op de eerste dag. Natuurlijk moet je weer werken, afspraken oppakken en de dagelijkse dingen regelen. Maar pas na een week heb ik weer echt het gevoel dat ik terug ben in mijn oude ritme.
En zoals ik eigenlijk altijd doe na een periode weg: eerst mijn studio opruimen.
Ik vind het heerlijk om mijn werkplek weer even schoon en overzichtelijk te maken. Oude spullen weggooien, de rommel opruimen en weer ruimte creëren. Alsof ik niet alleen mijn bureau schoonmaak, maar ook mijn hoofd een beetje leegmaak. Daarna kan ik weer fris beginnen.
Mijn eerste werkdag bestond uit het oppakken van een illustratieopdracht waar ik op dit moment nog niet veel over mag vertellen. Zodra ik daar meer over kan delen, zal ik dat zeker doen. Het leuke aan zulke projecten is dat er weer een ander soort energie ontstaat. Je werkt ergens naartoe, er zit een doel achter en je probeert iets te maken dat past bij een idee of verhaal van iemand anders.
Dat is ook meteen het verschil met de tekeningen die ik in Frankrijk maakte.
Op vakantie teken ik zonder opdracht. Zonder deadline. Zonder dat iemand meekijkt of een mening heeft over het eindresultaat. Dat geeft ontzettend veel vrijheid.
Maar soms ook iets té veel vrijheid.
Ik merk dat er zonder opdrachtgever minder druk achter zit. Dat klinkt misschien negatief, maar eigenlijk bedoel ik het anders. Wanneer ik voor een klant werk, kan ik vaak net dat beetje extra geven. Er zit een doel achter en dat zorgt ervoor dat ik soms nog verder ga, meer probeer en langer blijf zoeken naar de beste oplossing.
Toch vind ik het vrije tekenen ontzettend belangrijk. Juist omdat het de plek is waar nieuwe ideeën ontstaan. Daarom probeer ik daar altijd ruimte voor te houden, ook al is dat niet altijd makkelijk.
Met een druk gezinsleven moet je soms creatief omgaan met die tijd. Soms zijn het juist de kleine momenten die ervoor zorgen dat ik weer even kan tekenen. Bijvoorbeeld wanneer de kinderen naar hun hobby zijn en ik een uurtje moet wachten. Dat ene uur kan soms genoeg zijn om een schetsboek erbij te pakken en weer even bezig te zijn.
Tijdens de vakantie ontstond bijvoorbeeld een schets van een vrouwelijke krijger met een bijl. Een idee dat eigenlijk begon als zomaar een tekening in Frankrijk, maar waarvan ik nu denk: daar wil ik nog verder mee.
Dat vind ik misschien wel het mooiste aan vrij tekenen. Je weet nooit wat eruit komt.
De vakantie heeft me niet opeens een compleet andere manier van werken gegeven, maar ik merk wel dat ik weer meer wil experimenteren. Meer ruimte maken voor ideeën die niet meteen een doel hoeven te hebben.
Want uiteindelijk draait het voor mij om balans.
Tekenen als hobby en tekenen als werk kunnen soms twee verschillende dingen voelen. Maar eigenlijk is het natuurlijk bijzonder dat iets wat ik zo graag doe ook onderdeel van mijn werk kan zijn. Dat er mensen zijn die mij vragen om iets te maken en dat ik daar mijn creativiteit in kwijt kan, vind ik nog steeds heel mooi.
Op dit moment combineer ik mijn illustratiewerk nog met een baan in loondienst. Misschien verandert dat ooit, misschien ook niet. Voor nu geniet ik vooral van de combinatie en van de vrijheid die ik heb om beide werelden te blijven ontdekken.
Als ik terugdenk aan Frankrijk, zijn het niet alleen de tekeningen die blijven hangen.
Het mooiste waren de eenvoudige momenten. Samen zwemmen met het gezin. Samen spelletjes spelen. Gewoon tijd hebben voor elkaar.
En misschien is dat uiteindelijk ook wat ik met mijn tekeningen probeer vast te leggen: kleine momenten waar je later met een glimlach op terugkijkt.