Als kind vond ik strips vooral gewoon leuk. De humor, de avonturen en de werelden die je binnenstapte. Strips waren ontspanning. Een moment waarop je even kon verdwijnen in een verhaal.
Ze hebben er ook voor gezorgd dat ik meer ging lezen. Niet omdat strips een opstapje waren naar “echte” boeken, maar omdat strips op zichzelf al een eigen vorm van vertellen zijn.
Ik las van alles. Donald Duck, Asterix, Guust Flater. Later kwamen daar andere werelden bij, zoals Dragon Ball Z, Hellboy en Deadpool. Elk op hun eigen manier laten ze zien wat er zo krachtig is aan het medium.
Nu kijk ik als illustrator anders naar strips. Ik zie niet alleen meer het verhaal, maar ook de keuzes erachter. Hoe een karakter wordt ontworpen. Hoe een pagina wordt opgebouwd. Waar de rust zit en waar de actie versnelt. Hoe een paar lijnen genoeg kunnen zijn om een personage herkenbaar en levend te maken.
Dat vind ik misschien wel het mooiste aan strips: beeld kan soms meer vertellen dan woorden. Door de compositie en het ritme van een pagina bepaalt een maker hoe je een verhaal ervaart. Je kunt spelen met tijd, beweging en verwachting. De ruimte tussen twee beelden laat de lezer zelf een stukje van het verhaal invullen.
Daarom vind ik het jammer dat strips nog vaak worden gezien als iets alleen voor kinderen. Natuurlijk kunnen strips voor kinderen zijn. Mijn eigen kinderen genieten bijvoorbeeld van Donald Duck, en dat vind ik alleen maar mooi. Maar een kunstvorm wordt niet minderwaardig omdat hij toegankelijk is.
Makers zoals bijvoorbeeld Mike Mignola, Albert Uderzo en Franquin laten zien hoeveel vakmanschap er in strips zit. Niet alleen in het tekenen zelf, maar in het creëren van karakters, werelden en verhalen die blijven hangen.
Misschien is dat waarom ik nog steeds strips lees. Als kind voor de humor, de spanning en de verbeelding. Nu als illustrator voor de keuzes die achter iedere pagina zitten.
Strips zijn voor mij nooit alleen tekeningen met tekstballonnen geweest. Het is een kunstvorm waarin beeld en verhaal samen iets kunnen maken wat op geen andere manier verteld kan worden.
