Een leeg vel papier klinkt als ultieme vrijheid.
Voor mij voelt het eerder als een probleem.
Want waar begin je als alles mogelijk is?
Misschien is dat wel een van de belangrijkste lessen die ik van strips heb geleerd. Een stripmaker heeft nooit oneindige ruimte. Een pagina heeft een vast formaat. Een verhaal moet in een beperkt aantal panelen verteld worden. Tekst moet kort blijven. Iedere keuze gaat ten koste van een andere.
En juist daardoor ontstaan interessante oplossingen.
Ik merk dat ik op dezelfde manier werk wanneer ik een illustratie maak.
Ik begin bijna nooit met tekenen.
Ik begin met woorden.
Wordt het een mens, een dier of een fantasiewezen? Waar speelt het zich af? Wat wil ik dat iemand voelt als hij de illustratie ziet? Daarna zoek ik referenties. Vaak duik ik bewust in één onderwerp op Pinterest in plaats van tien tegelijk.
Eigenlijk ben ik de mogelijkheden steeds kleiner aan het maken.
Dat klinkt misschien alsof ik mijn creativiteit beperk.
Voor mij voelt het tegenovergestelde.
Zodra het kader duidelijk is, ontstaat er ruimte om te spelen. Niet met alles wat zou kunnen, maar met alles wat binnen dat ene idee past.
Dat herken ik ook in strips.
Een goede strip laat niet alles zien. De maker vertrouwt erop dat jij als lezer de ruimte tussen twee panelen zelf invult. Juist door iets weg te laten, wordt het verhaal sterker.
Ik denk dat dat buiten strips net zo werkt.
Eindeloze vrijheid levert eindeloze keuzes op. En eindeloze keuzes maken het moeilijk om ergens aan te beginnen.
Een duidelijk kader maakt keuzes makkelijker. En als keuzes makkelijker worden, ontstaat er ruimte voor creativiteit.
Misschien is creativiteit daarom niet de kunst van zoveel mogelijk bedenken.
Misschien is het vooral de kunst van bewust kiezen wat je weglaat.