“Hey! Listen!”
Als je The Legend of Zelda: Ocarina of Time hebt gespeeld, hoor je het waarschijnlijk meteen in je hoofd. Als kind vond ik het vooral irritant. Navi die je alweer onderbreekt omdat ze blijkbaar iets belangrijks te vertellen heeft. Tegenwoordig is het vooral een nostalgische herinnering. Het is grappig hoe iets waar je je vroeger aan kon ergeren, jaren later juist een van de dingen wordt die je meteen terugbrengt naar een bepaalde periode.
Ocarina of Time is voor mij sowieso sterk verbonden met mijn jeugd. Wij hadden thuis geen Nintendo 64, dus als ik de game wilde spelen, moest ik naar een vriendje. Daar zat ik dan achter die N64, opnieuw Hyrule in. Voor die tijd voelde die wereld enorm. Kokiri Forest met zijn muziek, de verschillende dorpen en vooral Hyrule Field, waar je als kind een enorme afstand doorheen moest lopen. En hoe blij je was toen je uiteindelijk je paard kreeg en niet meer dat hele stuk hoefde te lopen.
Dat gevoel van avontuur is me altijd bijgebleven. Niet alleen omdat Ocarina of Time een goede game was, maar ook omdat het voor die tijd zo groot voelde. Tegenwoordig zijn we gewend aan enorme open werelden en games die honderden uren duren. Als kind had je dat referentiekader nog niet. Hyrule Field voelde daadwerkelijk als een enorme wereld waar je doorheen moest trekken.
Misschien is dat ook waarom ik zo'n fan ben gebleven van retrogaming. Niet alleen vanwege de nostalgie, maar omdat oudere games je soms met veel minder middelen een enorm gevoel van avontuur konden geven.
Door de jaren heen heb ik meerdere illustraties gemaakt rondom Ocarina of Time. En opvallend vaak komt Navi daarin terug. Niet omdat ze mijn favoriete personage is, maar omdat dat ene zinnetje zo sterk is blijven hangen. “Hey! Listen!” is inmiddels van irritatie veranderd in een soort herkenningspunt. Eén klein detail dat een hele game en een hele periode uit mijn jeugd kan oproepen.
En nu kijk ik uit naar de nieuwe versie voor de Switch 2.
Ik ben vooral benieuwd hoe het zal zijn om die wereld opnieuw binnen te stappen. Natuurlijk wil ik dat het er goed uitziet. Ik ben benieuwd wat ze technisch hebben verbeterd en of de wereld nog steeds dezelfde sfeer heeft. Maar ik hoop vooral dat ze begrijpen wat Ocarina of Time zo bijzonder maakte.
Van mij mogen er nieuwe sidequests en andere toevoegingen komen die de game nog leuker maken. Ook technische foutjes mogen wat mij betreft gewoon verdwijnen. Maar ik hoop niet dat alles wat vroeger een beetje vreemd, traag of onhandig was, wordt gladgestreken.
Neem bijvoorbeeld het langzaam wegschuiven van Lord Jabu-Jabu. Vroeger was het vooral tergend langzaam. Nu zou ik het eigenlijk grappig vinden als ze dat gewoon hetzelfde laten. Juist dat soort kleine eigenaardigheden horen inmiddels bij mijn herinnering aan de game.
Voor mij hoeft een nieuwe versie dus niet alles opnieuw uit te vinden. Ik wil vooral het gevoel van het origineel terug, maar dan met verbeteringen die het avontuur nog beter maken.
En misschien is dat ook precies waarom ik er zo naar uitkijk. Ik wil Ocarina of Time niet opnieuw spelen om weer dat kind achter de N64 te zijn. Ik wil het avontuur opnieuw beleven als iemand die inmiddels heel anders naar games kijkt.
Dat geldt eigenlijk ook voor mijn illustraties.
Als ik de verschillende Ocarina of Time-illustraties zie die ik door de jaren heen heb gemaakt, zie ik niet alleen Link terug. Ik zie ook mijn eigen ontwikkeling als illustrator. De manier waarop ik teken is veranderd. Mijn stijl is veranderd. De keuzes die ik maak in compositie en beeld zijn veranderd. Het onderwerp is hetzelfde gebleven, maar degene die het maakt is veranderd.
Dat vind ik misschien wel het mooiste aan dingen waar je vroeger van hield. Ze blijven op een bepaalde manier hetzelfde, terwijl jij verandert. Wanneer je ze jaren later opnieuw tegenkomt, ontdek je daardoor niet alleen opnieuw waarom je ze vroeger zo goed vond. Je ontdekt ook wat je er nu in ziet.
Straks loop ik misschien weer Hyrule Field in, hoor ik de muziek en krijg ik datzelfde gevoel van avontuur. Misschien hoor ik Navi weer zeggen: “Hey! Listen!”
Maar ik ben dan niet meer dat kind dat bij een vriendje achter de N64 zit.
En dat hoeft ook niet.
Ik ben vooral benieuwd wat Ocarina of Time nu met me doet.
En wie weet levert het daarna weer een nieuwe illustratie op.