Als ik terugkijk, ben ik eigenlijk al mijn hele leven met beeld bezig. Alleen noemde ik het vroeger natuurlijk geen beeld. Ik keek gewoon graag televisie.
Calimero, Dommel, Boes Boes, Alfred J. Kwak en natuurlijk de Disney-films. Ik was veel achter de televisie te vinden. Kindernet, Telekids, alles wat er maar te kijken was. Mijn ouders hadden daarnaast een eigen zaak waar televisies werden gerepareerd. Op zaterdag was ik daar regelmatig te vinden en één van mijn taken was om op alle televisies de kanalen goed in te stellen. Een winkel vol televisies was voor mij als kind natuurlijk geen straf.
Tekenen deed ik eigenlijk al zolang ik me kan herinneren. Op de zaak had ik zelfs mijn eigen stripheld ontworpen: Dragon. Grappig genoeg had ik toen nog nooit van Dragon Ball Z gehoord. Ik heb die oude tekeningen nog steeds. Als ik ze nu terugzie, vind ik het vooral mooi om te zien hoe serieus ik daar als kind al mee bezig was.
Ook Disney-films waren een bron van inspiratie. Ik zette vroeger VHS-banden op pauze om tekeningen na te kunnen tekenen. Voor de jongere lezers: ja, lieve kinderen, wij hadden nog geen internet. Als je wilde weten hoe een bepaald personage eruitzag, moest je het zelf uitzoeken. Dus een film stilzetten, goed kijken en proberen na te tekenen.
Achteraf denk ik dat daar misschien wel één van de belangrijkste dingen is begonnen die ik als illustrator heb geleerd: tekenen is vooral goed kijken.
Natekenen klinkt soms alsof je alleen maar probeert te kopiëren wat je ziet. Maar als je echt goed wilt natekenen, moet je veel beter kijken. Waar begint een lijn? Hoe groot is een hoofd ten opzichte van een lichaam? Welke vorm heeft een hand? Waar zit het gewicht van een personage? Welke details zijn belangrijk en welke kun je eigenlijk weglaten?
Door Donald Duck en Asterix na te tekenen leerde ik dat zonder dat ik het zelf zo benoemde.
Rond mijn negende begon ik me ook te realiseren dat ik blijkbaar best goed kon tekenen. Mijn ouders, opa’s en familie hadden natuurlijk al vaak gezegd dat ik goed kon tekenen, maar op een gegeven moment merkte ik het zelf. Vooral door Donald Duck en Asterix na te tekenen. Dat waren eigenlijk mijn eerste leermeesters.
En toen ging ik steeds meer zelf ontwerpen. Nieuwe personages, eigen ideeën en natuurlijk strips. Ik was gefascineerd door Asterix en riep als kind dan ook gewoon: “Ik word striptekenaar.”
Het leven liep alleen iets anders.
Zoals bij veel kinderen die graag tekenen, kwam ook bij mij het advies: zoek vooral een goede baan en houd dat tekenen lekker als hobby. Dus ging ik iets anders doen. Ik studeerde MBRT en werkte uiteindelijk als beeldbewerkingslaborant in het ziekenhuis. Achteraf best grappig: zelfs in mijn “serieuze” werk bleef beeld toch weer een belangrijk onderdeel.
Tekenen verdween alleen nooit helemaal.
Op een gegeven moment kwam er een project voorbij waarbij mijn illustraties onderdeel werden van een echt product. Dat voelde als een mooi moment om de volgende stap te zetten. Niet omdat ik mezelf daarvoor niet serieus nam, maar omdat ik merkte dat ik mijn illustratiewerk ook zakelijk beter moest organiseren. Mijn website moest op orde zijn, ik wilde actiever op zoek naar nieuwe projecten en mijn illustratiewerk kreeg steeds meer een eigen plek naast mijn andere werk.
Ik was niet iemand die toevallig af en toe illustraties maakte.
Ik was illustrator.
Als ik daar nu op terugkijk, vind ik het eigenlijk bijzonder dat die lijn er altijd al in heeft gezeten. Van de televisies in de zaak van mijn ouders, naar tekenfilms, VHS-banden op pauze, Donald Duck en Asterix, mijn eigen stripheld Dragon en uiteindelijk mijn huidige werk.
En hoe ouder ik word, hoe meer ik besef dat tekenen eigenlijk nog steeds vooral kijken is. Alleen kijk je nu anders. Je kijkt naar compositie, naar vorm, naar karakter, naar licht en naar wat een beeld interessant maakt. Je probeert niet meer alleen te zien wat er staat, maar ook waarom het werkt.
Ik heb blijkbaar nooit echt een bewuste keuze gemaakt om met beeld bezig te zijn.
Ik was hier gewoon altijd mee bezig.
Achteraf had ik mezelf waarschijnlijk veel eerder serieus mogen nemen. Als ik iets tegen die kleine jongen zou kunnen zeggen die op de zaak van zijn ouders zijn eigen stripheld zat te ontwerpen, zou het dan ook niet ingewikkeld zijn.
Gewoon doorgaan.
En misschien iets minder twijfelen.
Just do it!