Ik vind schetsen misschien wel een van de leukste onderdelen van illustreren. Niet omdat een schets mooi hoeft te zijn, maar juist omdat dat helemaal niet hoeft.
Een schets is voor mij een plek om te spelen. Soms weet ik precies wat ik wil maken en gebruik ik een schets om dat idee uit te werken. Maar soms begin ik ook zonder echt een idee. Gewoon een paar lijnen zetten en kijken waar het naartoe gaat.
Dat klinkt misschien een beetje doelloos, maar juist daarin zit voor mij de ruimte om te experimenteren.
Ik geloof ook erg in sturing. Een opdracht die je krijgt, of een opdracht die je jezelf geeft, kan juist heel prettig zijn. Het kader is duidelijk en daardoor hoef je niet over duizend mogelijkheden na te denken. Je hebt iets om naartoe te werken.
Maar soms is het ook goed om dat kader even los te laten.
Je gedachten laten afdwalen terwijl je aan het tekenen bent. Een vorm proberen, hem veranderen, er iets aan toevoegen en kijken wat er gebeurt. Een fout hoeft dan niet meteen een fout te zijn. Het kan ook het begin van een nieuw idee zijn.
Laatst begon ik bijvoorbeeld met het schetsen van tiki-maskers in mijn eigen stijl. Dat was het idee. Maar ergens tijdens het schetsen ging het een andere kant op. Uiteindelijk zat ik ineens een klein, chibi-achtig demonisch poppetje te tekenen met een grappige expressie op zijn gezicht.
Niet bepaald een tiki-masker.
Maar wel veel leuker dan waar ik mee begonnen was:
In plaats van de schets weer terug te brengen naar mijn oorspronkelijke idee, ben ik hem verder gaan uitwerken. En daardoor kreeg de schets eigenlijk nog een tweede functie. Ik kon hem gebruiken om in Procreate wat dingen uit te proberen en te oefenen.
Van de kleine schets naar een grotere versie, werken op een hogere resolutie en vervolgens het hele proces doorlopen: schets, ink, flat colors, schaduw en highlights.
Het eindresultaat was daardoor niet alleen een tekening. Het was ook een oefening.
En dat is misschien wel een van de voordelen van gewoon wat schetsen. Je hoeft niet iedere tekening te maken met het idee dat hij ergens naartoe moet. Soms mag een tekening gewoon een speeltuin zijn.
Je kunt iets testen zonder dat het meteen perfect hoeft te zijn. Een andere houding, een ander gezicht, een nieuwe manier van inkten of een techniek die je nog niet helemaal beheerst.
En misschien ontstaat er ondertussen ook nog iets wat je helemaal niet had bedacht.
Dat vind ik juist leuk aan tekenen.
Je begint met een idee, maar het beeld kan vervolgens terugpraten.
Soms moet je alleen wel even stoppen met bepalen waar het naartoe moet.
En gewoon kijken waar het terechtkomt.