Soms zit ik klaar om te tekenen en gebeurt er helemaal niets.
Ik kijk naar een leeg vel of een leeg canvas en er komt gewoon niets. Hoe langer ik blijf kijken, hoe moeilijker het wordt om te beginnen. Alsof ik wacht tot er ergens uit het niets een geweldig idee verschijnt.
Maar meestal werkt inspiratie helemaal niet zo.
Ik moet mezelf soms gewoon even een zetje geven.
Dat kan iets simpels zijn. Even naar buiten. Een andere omgeving kan ervoor zorgen dat je anders gaat kijken en denken. Even weg van je bureau, een wandeling maken of iets totaal anders doen. Een verandering van omgeving is vaak ook een verandering van stemming en daarmee van je manier van denken.
Ook Pinterest of Google kunnen daarbij helpen. Niet om vervolgens een bestaand idee over te nemen, maar om het onderwerp beter te begrijpen. Als ik voor een opdracht iets moet tekenen waar ik nog niet zoveel vanaf weet, zoek ik eerst veel beelden op. Soms teken ik daar zelfs een aantal dingen van na. Door iets te tekenen, kijk je er automatisch beter naar. Je ontdekt vormen, details en dingen die je anders misschien niet had gezien.
Daarna kan ik mijn eigen creativiteit erop loslaten.
Ik ben dan vaak op zoek naar wat je niet zou verwachten. Hoe kan ik iets vrolijker, gekker of komischer maken? Wat gebeurt er als ik het onderwerp net een klein beetje anders benader?
Een andere manier waarop ik mezelf graag uitdaag, is door mee te doen aan Freaky Friday van SVSLearn. Het is een leuke aanleiding om mezelf uit mijn normale manier van werken te halen en gewoon iets te maken wat ik anders misschien niet zou tekenen.
Daarnaast spreek ik ook regelmatig met een creatieve vriend af om samen te tekenen. Dat hoeft allemaal niet ingewikkeld te zijn. Vaak is het gewoon via FaceTime: een beetje bijkletsen en ondertussen tekenen.
Dat vind ik misschien wel het leukste eraan.
Je ziet hoe iemand anders zijn creatieve proces aanpakt. Je kunt van elkaar leren, elkaar tips geven of gewoon zien hoe iemand anders tot een oplossing komt. Iedereen werkt op zijn eigen manier en juist dat vind ik interessant.
Voor zo'n sessie bedenken we soms een paar prompts. Maximaal drie woorden. Soms halen we die uit een promptgenerator en soms pakken we een oude Inktober-promptlist erbij. Er zijn inmiddels genoeg lijsten om uit te kiezen, vanaf 2016.
Dit waren de prompts: Magician, Coral en Slice.
Eerlijk gezegd had ik in eerste instantie helemaal geen idee wat ik ermee moest. Sterker nog, ik kreeg niet eens zoveel zin om met die combinatie aan de slag te gaan.
Dus deed ik wat ik vaker doe als ik vastloop.
Ik ging zoeken.
Ik keek op Pinterest naar koraal en opeens dacht ik: koraal → staf. Een staf kan natuurlijk prima bij een magiër passen. Vanaf daar zag ik een vette actiehouding voor me. Ik zocht naar kleding van magiërs, keek naar verschillende vormen en ontwerpen en gaf daar vervolgens mijn eigen draai aan.
Maar toen had ik nog steeds dat derde woord.
Slice.
Wat moest ik daar in vredesnaam mee?
De magiër iets laten slicen met zijn staf? Dat zou niet echt logisch zijn. Het is tenslotte geen zwaard of mes.
En toen kwam ineens pizza in mijn hoofd.
Een pizza slice.
Dus waarom niet?
Uiteindelijk werd het een magiër in een actiepose met een groot stuk koraal als een soort staf en een pizza-slice als gezicht.
Hoe mijn hoofd precies van koraal naar staf, van staf naar magiër en vervolgens van slice naar pizza gaat, weet ik ook niet.
Maar ergens onderweg gebeurt er iets.
En dat is precies waarom ik creativiteit graag een beetje prikkel.
Je hoeft niet altijd te wachten tot je inspiratie hebt. Je kunt ook omstandigheden creëren waarin je hersenen vanzelf verbanden gaan leggen. Door te zoeken, te tekenen, iets na te tekenen, naar buiten te gaan of samen met andere creatieven te werken.
Soms is één klein zetje genoeg.
En soms eindig je met een pizzapunt als gezicht.
Niks geks aan, toch?
