Perfectionisme speelt bij mij eigenlijk altijd wel een rol tijdens het tekenen en illustreren. Vooral bij lijnwerk, wanneer ik met inkt bezig ben, merk ik het sterk. Digitaal heb je natuurlijk altijd de luxe van ctrl-z (of cmd-z op Mac: een snelle “ongedaan maken”-functie), maar analoog ligt dat anders. Daar kun je wel corrigeren, maar het is minder simpel en minder eindeloos terug te draaien.
In het begin kon ik sommige lijnen gerust 15 tot 20 keer opnieuw doen. Tot ik op een punt kwam dat ik dacht: dit werkt niet meer voor mij. Uiteindelijk ben ik dat meer gaan loslaten. Eén tot drie keer corrigeren is vaak genoeg. En hoe meer ik dat accepteer, hoe beter het gaat.
Wat me ook is opgevallen: juist die kleine “foutjes” tussen haakjes maken een illustratie vaak interessanter. Ze geven karakter. Het maakt het minder plastisch en juist meer levend. En dat vind ik eigenlijk steeds belangrijker worden in mijn werk.
Er zijn ook momenten geweest dat het echt schuurt, zoals bij mijn superhelden-illustraties of een tekening van Kid Goku met Copic markers. Soms gaat er iets mis, zoals ink bleed, en dan heb je even een soort kleine ruzie met je materiaal. Gelukkig is dat vaak nog op te lossen, maar het blijft frustrerend op dat moment.
Toch ben ik van mening dat perfectionisme mij ook helpt. Het zorgt ervoor dat ik gestructureerd werk en aandacht heb voor detail. Alleen zit het me soms ook in de weg, vooral wanneer ik te lang blijf hangen in één onderdeel. Dat is iets waar ik nog steeds in groei, maar wel steeds beter in word.
Een quote die ik daar dagelijks bij gebruik is:
“Finished, not perfect” – Jake Parker
Die gebruik ik niet alleen tijdens het tekenen, maar eigenlijk ook in mijn werk in loondienst en zelfs in het huishouden. Het helpt me om door te gaan in plaats van vast te blijven zitten in details.
Wat ik daaruit heb geleerd is dat een illustratie niet perfect hoeft te zijn om goed te zijn. Sterker nog: hoe meer je afmaakt, hoe beter en zelfverzekerder je wordt als illustrator. Je leert door te doen, niet door eindeloos te polijsten.
En misschien is dat wel de belangrijkste les: blijf niet hangen in perfectionisme. Ja, het kan altijd beter, dat blijft altijd zo. Maar als je blijft afmaken, groei je vanzelf. En eerlijk: de stress van “het moet perfect” is het gewoon niet waard.